و به دنبال بيان رسالت خود ، آزادى بنى اسرائيل را مطالبه كنيد و « بگوئيد ما ماموريم از تو بخواهيم كه بنى اسرائيل را با ما بفرستى » ( * ( أَنْ أَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ ) * ) . بديهى است منظور اين بوده كه زنجير اسارت و بردگى از آنها بردار تا آزاد شوند ، و بتوانند با آنها بيايند ، نه اينكه تقاضاى فرستادن آنها به وسيله فرعون شده باشد . در اينجا فرعون زبان به سخن گشود و با جمله هايى حساب شده ، و در عين حال شيطنتآميز ، براى نفى رسالت آنها كوشيد . نخست رو به موسى كرد و چنين گفت : « آيا ما تو را در كودكى در دامان مهر خود پرورش نداديم » ؟ ! ( * ( قالَ أَ لَمْ نُرَبِّكَ فِينا وَلِيداً ) * ) . تو را از آن امواج خروشان و خشمگين نيل كه وجودت را به نابودى تهديد مىكرد گرفتيم ، دايه‌ها برايت دعوت كرديم ، و از قانون مجازات مرگ فرزندان بنى اسرائيل معافت نموديم ، در محيطى امن و امان در ناز و نعمت پرورش يافتى ! و بعد از آن نيز « سالهاى متمادى از عمرت در ميان ما بودى » ! ( * ( وَلَبِثْتَ فِينا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ ) * ) . سپس به ايراد ديگرى نسبت به موسى پرداخته و مىگويد : « تو آن كار مهم ( كشتن يكى از قبطيان و طرفداران فرعون ) را انجام دادى » ( * ( وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ ) * ) . اشاره به اينكه تو چگونه مىتوانى پيامبر باشى كه داراى چنين سابقه اى هستى . و از همه اينها گذشته « تو كفران نعمتهاى ما مىكنى » ( * ( وَأَنْتَ مِنَ الْكافِرِينَ ) * ) .